İnsan həyatında elə bir an olur ki, o andan sonra heç nə əvvəlki kimi qalmır. Sanki zamanın axarı dəyişir, ürəyin başqa cür döyünməyə başlayır. Bir körpənin dünyaya gəlişi ilə həyatın bütün rəngləri yenidən boyanır. İnsana elə gəlir ki, dünya bu balaca möcüzə üçün yenidən yaradılıb.
Körpə dünyaya gələn gün ana ilk dəfə onun üzünə baxanda sanki bütün ağrılar, yorğunluqlar, qorxular, narahatlıqlar bir anın içində yoxa çıxır. O balaca üz, o kiçik dodaqlar, o yumşaq yanaqlar insanın qəlbində sözlə ifadə olunmayan bir sevgi oyadır. İnsan anlayır ki, indiyə qədər yaşadığı bütün sevgi hissləri sadəcə bu böyük hissin kiçik kölgəsi imiş.
Körpənin ilk nəfəsi evin havasını dəyişir. O nəfəs sanki evə bir nur gətirir. O gündən sonra evdə hər şey onun ətrafında dönməyə başlayır. Hər kəs daha sakit danışır, addımlar daha ehtiyatla atılır. Sanki bütün dünya bu balaca varlığın rahatlığı üçün yavaşlayır.
Körpənin ilk günləri insan üçün həm qəribə, həm də möcüzəvi olur. O, çox balacadır, amma insanın qəlbində böyük bir yer tutur. Onun hər hərəkəti diqqətlə izlənilir. Barmağını tərpətməsi, gözünü açması, yuxuda gülümsəməsi belə insanı sevindirir.
Onun balaca əllərini tutanda hiss edirsən ki, bu əllər nə qədər incə və zərifdir. O balaca barmaqlar sanki dünyaya yenicə toxunur. Ana o əlləri ovcunda saxlayanda ürəyi yarpaq kimi əsir. Çünki o anlayır ki, bu balaca əllər bir gün böyüyəcək, addımlayacaq, yazacaq, həyatın yollarını tutacaq.
Körpənin gözlərinə ilk baxış isə tamam başqa bir duyğudur. O gözlərdə saf bir dünya var. Hələ heç bir hiylə, qorxu, pislik yoxdur. Sadəcə təmiz bir baxış, sakit bir nur. O baxış insanın içindəki bütün sevgini oyadır. İnsan elə bilir ki, o gözlər onun qəlbini oxuyur.
Körpə evə gələndən sonra gecələr də başqa cür olur. Bəzən gecənin sakitliyində onun nəfəsinin səsi eşidilir, bəzən ağlayır, bəzən yemək istəyir, bəzən də ana məhəbbəti. Ana tez-tez onun üzünə baxır, yorğanını düzəldir, saçını sığallayır. Bu qayğı bəzən yorğunluq gətirsə də, insanın qəlbini qəribə bir xoşbəxtliklə doldurur. Çünki insan bilir ki, o artıq tək yaşamır. Onun həyatı başqa bir həyatla bağlıdır.
Bir az vaxt keçir və körpə ətrafına diqqətlə baxmağa başlayır. Onun gözləri hər şeyi maraqla izləyir. Sanki dünya onun üçün böyük və sirli bir kitabdır. Hər səs, hər rəng, hər işıq onun üçün yeni bir kəşfdir.
Ana bəzən körpəsini qucağına alıb pəncərədən çölə baxır. Külək ağacların yarpaqlarını tərpədir, günəş şüaları otağa dolur. Ana düşünür ki, bu balaca körpə bir gün bu dünyanı tanıyacaq, yollarla gedəcək, insanlar tanıyacaq. Bu düşüncə həm sevinc gətirir, həm də bir az həyəcan.
Körpənin böyüməsi çox sakit və yavaş baş verir. Amma bir gün ana birdən hiss edir ki, o artıq əvvəlki kimi balaca deyil. Dünənə qədər ovuc içi boyda olan o körpə indi ətrafı daha çox dərk edir. Onun gülüşü də dəyişir, baxışı da dərinləşir.
İnsan anlayır ki, övlad böyütmək sadəcə bir uşağa qulluq etmək deyil. Bu, bir ürək böyütməkdir, bir insan yetişdirməkdir. Hər söz, hər davranış, hər sevgi toxunuşu onun gələcək həyatına iz salır.
Bəzən ana uşağı qucaqlayıb səssizcə düşünür. Bu balaca varlıq onun həyatına necə böyük bir sevgi gətirib. Bir vaxtlar həyatın qayğıları ağır görünürdü. Amma indi bir balaca təbəssüm bütün o qayğıları yüngülləşdirir.
Övlad insanın qəlbində bitən bir çiçəyə bənzəyir. O çiçək sevgi ilə sulananda daha da gözəl açır. Hər gün onun yeni bir ləçəyi görünür: ilk gülüş, ilk səs, ilk baxış…
Zaman keçdikcə insan anlayır ki, dünyanın ən böyük möcüzəsi nə böyük şəhərlərdir, nə də uca dağlar. Ən böyük möcüzə bir körpənin dünyaya gəlişidir. Çünki o balaca varlıq insanın həyatına sevgi, ümid və işıq gətirir.
Və bir gün ana sakitcə düşünür: həyatın bütün çətinliklərinə baxmayaraq, bu balaca möcüzə üçün yaşamağa dəyər. Çünki övlad insanın qəlbində açan ən gözəl çiçəkdir. Onun bir təbəssümü ilə həyat yenidən çiçək açır, rənglənir və daha da mənalı olur.
